ଜୀବେ ଦୟା

ଶୀତ ଦିନର ଗୋଟିଏ ସକାଳ। ଚାରିଆଡେ ଘନ କୁହୁଡ଼ି। ଗଛ-ଲତା, ରାସ୍ତା-ଘାଟ, ବିଲ-ବାଡ଼ି ସବୁ ଯେମିତି ଧଳା ଚାଦର ତଳେ ଲୁଚି ଯାଇଛି। ଦୂର ପାହାଡ଼ଟା ଆଉ ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ। ଲାଗୁଛି ପ୍ରକୃତି ରାଣୀ ଧଳା ଓଢ଼ଣା ପିନ୍ଧି ମିଠା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି।

ସେହି ଗାଁରେ ରହୁଥିଲା ଆଠ ବର୍ଷର ଛୋଟ ପିଲା ମୁନା। ସକାଳୁ ଉଠିବାକୁ ତାକୁ ଆଦୌ ଭଲ ଲାଗେ ନା। ଶୀତ ଦିନେ ଗରମ କମ୍ବଳ ହିଁ ତା'ର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ସାଥୀ। ମାଆ ଯେତେ ଡାକିଲେ ବି ସେ କମ୍ବଳ ଭିତରୁ ମୁହଁ ବାହାର କରେ ନା।

"ମୁନା, ଉଠି ପଡ଼ ବାପା! ସକାଳ ହେଲାଣି, ସ୍କୁଲ ଯିବାକୁ ହେବ," ମାଆ ଡାକିଲେ।

ମୁନା ଆଖି ମଳି ମଳି କହିଲା, "ମାଆ, ସୂରୁଜ ମାମୁଁ ଆଜି ଉଠି ନାହାନ୍ତି କି? ଏତେ ଅନ୍ଧାର କାହିଁକି? ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ସ୍କୁଲ ଛୁଟି!"

ମାଆ ହସି ହସି କହିଲେ, "ଆରେ ବୋକା, ସୂରୁଜ ମାମୁଁ ଉଠିଛନ୍ତି, ହେଲେ ଦୁଷ୍ଟ କୁହୁଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ଦେଇଛି। ଶୀଘ୍ର ଉଠ, ଦେଖିବୁ ଆଜିର ସକାଳ କେତେ ସୁନ୍ଦର।"

ମୁନା ଅନିଚ୍ଛାରେ ଉଠି ଝରକା ଖୋଲିଲା। ଆହା! ବାହାରେ ସବୁଆଡେ ଧୂଆଁ ପରି ଧଳା କୁହୁଡ଼ି। ଘର ପାଖ ଆମ୍ବ ଗଛଟା ଅଧା ଲୁଚି ଯାଇଛି।

ହଠାତ୍ ତା' ନଜର ପଡିଲା ଗଛ ଡାଳରେ ବସିଥିବା ଛୋଟ ଚଢ଼େଇଟି ଉପରେ। ଚଢ଼େଇଟି ଥଣ୍ଡାରେ ଥରୁଛି। ତା' ଛୋଟ ପରଗୁଡ଼ିକ କାକରରେ ଭିଜି ଯାଇଛି।

ମୁନା ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, "ମୋ ପାଖରେ ତ ଗରମ କମ୍ବଳ ଅଛି, ଏ ଛୋଟ ଚଢ଼େଇଟି କେମିତି ଥଣ୍ଡା ସହୁଥିବ?"

"ମାଆ, ଚଢ଼େଇଟିକୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେବା କି?" ମୁନା କହିଲା।

ମାଆ ଖୁସି ହୋଇ ମୁନା ହାତରେ ମୁଠାଏ ଚାଉଳ ଓ କିଛି ବାଜରା ଦେଲେ। ମୁନା ଧୀରେ ଯାଇ ଅଗଣା କୋଣରେ ଦାନା ଗୁଡ଼ିକ ରଖି ଦେଲା ଏବଂ ଝରକା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ଚୁପଚାପ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲା।

କିଛି ସମୟ ପରେ ଚଢ଼େଇଟି ଉଡ଼ି ଆସିଲା। ତା' ସହିତ ଆହୁରି ଦୁଇଟି ଚଢ଼େଇ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଖୁସିରେ କିଚିରି ମିଚିରି ହୋଇ ଦାନା ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଏହା ଦେଖି ମୁନାର ମୁହଁରେ ବଡ଼ ହସ ଫୁଟିଲା।

"ମାଆ, ଦେଖ ଦେଖ! ସେମାନେ କେତେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି!" ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଚିଲ୍ଲାଇ ଉଠିଲା।

ମାଆ ମୁନାର ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି କହିଲେ, "ହଁ ବାପା, ଅନ୍ୟର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବାଠାରୁ ବଡ଼ ଖୁସି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।"

ସେତିକି ବେଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ କୁହୁଡ଼ି ହଟିଗଲା ଏବଂ ସୂରୁଜ ମାମୁଁ ମେଘ ପଛରୁ ମୁହଁ ବାହାର କଲେ। ସୁନେଲି ଆଲୁଅ ସାରା ଗାଁକୁ ଭରିଦେଲା। ମୁନା ବି ଖୁସିରେ ସ୍କୁଲ ବ୍ୟାଗ ଧରି ବାହାରି ପଡିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲା, ଧୂଆଁଳିଆ ସକାଳ ବି କେତେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇପାରେ!

*ଶିକ୍ଷା: ଛୋଟ ଜୀବଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ମଣିଷ ପଣିଆ।*