କବିତା
ଝାଇଁକି ଝମ୍ପର ଝମ୍ପର ଝାଇଁ
ଝାଇଁକି ଝମ୍ପର ଝମ୍ପର ଝାଇଁ
ତର ତର ହୋଇ ଆସିଲି ଧାଇଁ.
ହାଣ୍ଡିରେ ଦେଖିଲି ପଖାଳ ନାହିଁ
ବୋଉକୁ ମାଗିଲି ଖାଇବା ପାଇଁ.
ହାତ ମୁହଁ ଧୋଇ ବସିଲି ଯାଇଁ
ଆଳୁ, ବାଇଗଣ, ପିଆଜ ସାଇଁ.
ଜହ୍ନି, ସାରୁ, ପୋଇ, କଖାରୁ ରାଇ
ଖାଇସାରି ପାଠ ପଢ଼ିଲି ଯାଇ.
ନିଦ ମାଉସୀ ମୋ ଆସିଲା ଧାଇଁ
ପାଠ ପଢା ମୋର ହୋଇଲା ନାହିଁ.
ଛବି ଆଙ୍କିବାରେ ମାତିଲି ମୁହିଁ
ରଙ୍ଗ ମଣ୍ଡାଇଲି ଉପରେ ତହିଁ.
ପୂରୁବ ଦିଗରେ ସୂରୁଜ ଉଇଁ
ନୀଳ ଆକାଶକୁ ଦେଲା ରଙ୍ଗେଇ .
ଚାଷୀ ପୁଅ ଯାଏ ବିଲକୁଧାଇଁ
ନାନା ଜାତି ଚାଷ କରିବା ପାଇଁ.
ସବୁଜ କରଇ ଶୁଖିଲା ଭୂଇଁ
ଶାଗ, ମୁଗ ଜାଇ,ମଟର ଛୁଇଁ.
ବିଲେଇ ଆସିଲା ଛାତରୁ ଡେଇଁ
ମଣ୍ଡା ପିଠା ନେଇ ଗଲା ପଳେଇ.
ବାଡ଼ି ଗୋଟାଏକ ଧରିଲା ମାଇଁ
ଗୋଡ଼ାଇଲା ତାକୁ ହୋଇଣ ଛାଇଁ.
ଛାତ ତଳେ ବିଲି ବସିଲା ଯାଇଁ
ପିଠା ଖାଇ ତହୁଁ ଗଲା ପଳାଇ.
ମନ ଦୁଃଖେ ଫେରି ଆସିଲା ମାଇଁ
ପିଠାତକ ସବୁ ଦେଲା ଘୋଡାଇ.
ଚିତ୍ର ଅଙ୍କନରେ ପାଗଳ ମୁହିଁ
ଝାଇଁକି ଝମ୍ପର ଝମ୍ପର ଝାଇଁ.