କବିତା
ଦୁଃଖୀ, ଅନାଥଙ୍କସେଵାକରିଵା
ଦୀପାବଳୀ ଆଜିଖୁସିରଦିନ
ଖୁସି କିନ୍ତୁ ନାହିଁ ମିକୁଲିମନ।
ସକାଳପହରୁଝରାଏଲୁହ
କାନ୍ଦିକାନ୍ଦିଫୁଲିଗଲାଣି ମୁହଁ।
ଜେଜେତାକହିଲେଵୁଲାଇନେବେ ଜେଜେମାକହିଲେଖେଳନାଦେଵେ।
ବାପାକହୁଛନ୍ତିପିଠିଆଉସି
" ସୁନାଝିଅମୋରଦେଏତୁହସି।
ବାଣକିଣିଦେବି ବଜାରନେଵି
ନୂଆଜାମାକିଣି ମିଠା ଖୋଇଵି।"
ତଥାପି ମିକୁଲି ଉଠିଲା ନାହିଁ
ମୁଁହମାଡିଶେଯେ ରହିଲାଶୋଇ।
ନାନାଜାତିପିଠାଥାଳିରେଧରି ମାଆଡାକୁଛନ୍ତିଆଦରକରି।
ପଚାରିଲେ -" କିଏତାକୁମାରିଲା?
ଵାଧିଲାପରିକାଅବାକହିଲା?"
କୁନିଝିଅ କୁହେ ପୋଛିତାଲୁହ
ବାପା,ଦାଦା,ଜେଜେସଭିଙ୍କୁକୁହ।
ଲୋଡା ନାହିଁ ମୋରଖେଳନାଜାମା
ଵାଣକିଣିବାକୁକାନ୍ଦୁନିଜମା।
ଗାଁ କଥାମନେପଡୁଛିମୋର
ନଈଵଢିକଲା କିନାରଖାର?
କୁନା,ସୁନା,ସୁନା,ଚଗଲା,ନୀଳ
ଆଜିଭଳିଦିନେ କେଡେଵିକଳ?
ଘର ନାହିଁ- ନାଁ ହିଁ ଖାଇବାପାଇଁ
ଭୋକିଲାପେଟରେ କି ହାଇ ପାଇଁ।
ବାପାଏହାଶୁଣି ଆସିଲେଚାଲି
କହିଲେ ଏବେ ମୁଁ ସଵୁଵୁଝିଲି।
ଚାଲ ଆମେ ଏବେ ଗାଁ କୁଯିଵା ପୁରୀ,କ୍ଷୀରି,ପିଠାତାଙ୍କୁ ଖୋଇଵା।
ତାଙ୍କସାଙ୍ଗେମିଶିଦୀପଜାଳିଵା
ଦୁଃଖୀ,ଅନାଥଙ୍କ ସେଵାକରିବା।